Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddederek, kasırga sonrası harabeye dönmüş bir Ohio kasabasında yaşayan marjinal karakterlerin hayatlarına deneysel bir bakış sunuyor. Film, belgesel ve kurgu arasında gidip gelen bir tarzda, toplumun dışına itilmiş bu insanların sıradan, bazen rahatsız edici, bazen de absürt derecede komik günlük rutinlerini izleyiciye sunar. Konuşmalar, olay örgüsünden daha önemlidir; karakterlerin anlamsız diyalogları ve tuhaf davranışları, bir varoluş boşluğunu ve modern yabancılaşmayı yansıtır.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme ham ve otantik bir hava katmıştır. Jacob Reynolds ve Nick Sutton gibi isimler, ekran karşısında rahatsız edici bir doğallık sergilerler. Korine'in yönetmenliği, geleneksel sinema kurallarını hiçe sayar; rastgele görüntüler, bulanık çekimler ve keskin geçişlerle izleyiciyi sarsmayı amaçlar. Müzik seçimleri de bu kaotik atmosfere katkıda bulunur, death metalden country'ye uzanan geniş bir yelpaze sunar.

Gummo, izlenmesi kolay bir film değildir. Rahatsız edici sahneleri ve belirgin bir olay örgüsünün olmaması, birçok izleyiciyi zorlayabilir. Ancak, Amerikan banliyö hayatının karanlık ve ihmal edilmiş yüzünü keşfetmek, deneysel sinemaya ilgi duymak veya 90'ların bağımsız sinema ruhunu deneyimlemek isteyenler için bir kült klasik haline gelmiştir. Film, güzellik ve çirkinlik, anlam ve anlamsızlık arasındaki çizgiyi sorgulatarak, izleyiciyi geleneksel film izleme deneyiminin dışına çıkmaya davet eder.