Godfrey Reggio'nun yönettiği ve Philip Glass'ın ikonik müzikleriyle bezeli 1982 yapımı Koyaanisqatsi, geleneksel bir hikaye anlatımından tamamen uzak, görsel ve işitsel bir deneyim sunuyor. Hopi dilinde 'dengesiz yaşam' veya 'yaşamın çılgınlığı' anlamına gelen film, insanlığın doğa ile olan bağının nasıl koptuğunu ve yerini endüstriyel, teknolojik bir kaosa bıraktığını, diyalog veya anlatı olmaksızın, sadece görüntüler ve müzikle anlatıyor. Görüntü yönetmeni Ron Fricke'nin kamerası, devasa doğal manzaraların yavaş çekim görüntülerinden, kalabalık şehirlerin ve endüstriyel komplekslerin hipnotik zaman atlamalı çekimlerine geçiş yaparak izleyiciyi derin bir meditasyona davet ediyor. Film, bir olay örgüsü takip etmese de, sunduğu güçlü imgeler ve Glass'ın minimalist, tekrarlayan besteleri sayesinde son derece etkileyici ve düşündürücü bir bütünlük oluşturuyor. Oyunculuk yerine, insanların ve makinelerin hareketlerini bir 'performans' olarak sunan film, izleyiciyi modern yaşamın hızı ve yapaylığı üzerine düşünmeye zorluyor. Koyaanisqatsi, sinemanın bir eğlence aracı olmanın ötesine geçip, felsefi bir sorgulama aracına dönüşebileceğinin en saf örneklerinden biri. Görsel bir şiir niteliğindeki bu belgesel, sadece gözler ve kulaklar için değil, aynı zamanda zihin ve ruh için de hazırlanmış bir şölen. Teknolojinin doğaya hükmetme çabasını ve bunun sonucunda ortaya çıkan yabancılaşmayı anlamak isteyen herkesin mutlaka izlemesi gereken, zamanın ötesinde bir başyapıt.