Werner Herzog'un 1979 tarihli başyapıtı 'Nosferatu the Vampyre', F.W. Murnau'nun 1922 tarihli sessiz klasiğinin yeniden çevrimi olarak sinema tarihinde derin bir iz bırakmıştır. Film, emlakçı Jonathan Harker'ın Transilvanya'daki Kont Drakula ile yaptığı ölümcül anlaşma ve ardından vampirin, Harker'ın memleketi Wismar'a taşınarak kara vebayı yaymasının hikayesini anlatır. Yalnızca Harker'ın karısı Lucy'nin saf yüreği ve fedakarlığı bu karanlık istilaya son verebilecektir.

Klaus Kinski, Kont Drakula rolünde izleyiciyi ürperten, son derece hüzünlü ve rahatsız edici bir performans sergiler. Onun Nosferatu'su, yalnızca bir canavar değil, ebedi lanet ve yalnızlıkla boğuşan trajik bir figürdür. Isabelle Adjani ise Lucy rolüyle hem naifliği hem de olağanüstü bir cesareti aynı anda yansıtmayı başarır. Herzog'un yönetmenliği, filmi sıradan bir korku yeniden çevriminin çok ötesine taşır. Gerçekçi ve rüya gibi sahneler arasında gidip gelen görsel dil, Popol Vuh'un hipnotik müzikleriyle birleşerek izleyiciyi tamamen filmin kasvetli atmosferine hapseder.

Bu filmi izlemek, sadece bir vampir hikayesi deneyimlemek değil, aynı zamanda sanat sinemasının korku türüne getirdiği derinlikli ve felsefi yaklaşıma tanık olmaktır. Herzog, korkuyu sadece sıçratma efektleriyle değil, varoluşsal bir korku ve kaçınılmaz kader duygusuyla inşa eder. Gotik mimari, doğa manzaraları ve kasvetli renk paletiyle çekilen görüntüler, her kareyi bir tablo gibi sunar. 'Nosferatu the Vampyre', klasik bir hikayeyi alıp onu sanatsal bir ifade aracına dönüştüren, unutulmaz oyunculuklar ve çarpıcı sinematografisiyle her sinemaseverin mutlaka izlemesi gereken bir şaheserdir.